POLSKO-CHIŃSKIE STOSUNKI POLITYCZNE

Bezpośrednie kontakty pomiędzy Polską a Chinami sięgają XVII wieku, to jest działalności Michała Boyma (1612-1659) i pierwszych misjonarzy polskich w Chinach. O bliższych kontaktach politycznych miedzy Polską a Chinami można mówić jednak dopiero w przypadku pierwszych dekad XX wieku.

 
Chiny uznały niepodległą Polskę dość późno, bo dopiero 27 marca 1920 roku. Początkowo jedyne polskie przedstawicielstwo znajdowało się w Szanghaju (konsulat); w 1919 roku utworzono konsulat w Harbinie (od 1922 delegatura obejmująca całe Chiny, od 1931 roku ponownie konsulat, od 1936 roku konsulat generalny). Placówką w Harbinie kierowali kolejno Michał Morgulec (do 1920), Konstanty Symonolewicz (1920-1922), Karol Pindor (1922-1928), ponownie K. Symonolewicz (1928-1931), Aleksander Kwiatkowski (do 1934) i Jerzy Litewski (1935-1942). Dopiero w marcu 1929 roku utworzono poselstwo przy rządzie Republiki Chin w Nankinie (po 1937 r. przeniesione razem z nim do Chongqingu). Posłami byli: Jerzy Teofil Barthel de Weydenthal (1929-1939), Stanisław Posset (p.o. od 1939), Antoni Poniński (1942-1943) i Jan Fryling. 18 października 1938 roku Polska uznała państwo Mandżukuo. W kwietniu 1939 roku w Warszawie utworzono konsulat generalny Mandżukuo. Uznanie Mandżukuo cofnięto w 1942 roku. Krotko po wybuchu wojny amerykańsko-japońskiej, a wiec po grudniu 1941 roku, władze mandżursko-japońskie zamknęły polski konsulat generalny w Harbinie. Polacy w Mandżurii musieli nosić na ubraniach specjalne numery oraz oznakowania kraju pochodzenia i zostali odizolowani od reszty świata.

więcej...